Vier jaar geleden ging Monique op zoek naar vrijwilligerswerk waarbij ze écht een band kon opbouwen met een kind. Via haar netwerk kwam ze bij School’s cool terecht.

“Ik deed ander vrijwilligerswerk via mijn werkgever. Daar zag ik kinderen soms maar één keer in de paar maanden. Ik wilde iets doen waarbij je iemand echt leert kennen, een langere tijd kunt begeleiden en daarmee iemand echt ziet groeien.”

Inmiddels heeft Monique meerdere leerlingen bij School’s cool begeleid. Elk mentoraat bracht een eigen verhaal met zich mee. Maar bij haar huidige leerling, Anastasia, ontdekte ze al snel dat de hulpvraag heel anders lag dan verwacht.

Het probleem zat ergens anders

Toen Monique Anastasia voor het eerst ontmoette, leek de vraag duidelijk: hulp bij een taalachterstand. “Dat was eigenlijk de reden waarom ze was aangemeld. Maar tijdens het eerste gesprek dacht ik al vrij snel: volgens mij zit het probleem ergens anders.”

Anastasia (toen 12 jaar) was vier jaar eerder vanuit Oekraïne naar Nederland gekomen. Op school deed ze het goed en ze bleek bovendien erg intelligent en gedreven. “Ze dacht zelf dat ze minder kon dan anderen. Maar wat ik vooral zag, was dat ze heel veel verantwoordelijkheid droeg.”

Omdat haar ouders nog weinig Nederlands spreken, regelde zij veel zaken zelf: van gesprekken tot praktische dingen in het dagelijks leven. “Ze moest eigenlijk een beetje de mini-volwassene van het gezin zijn. Daardoor had ze weinig ruimte om gewoon kind te zijn.”

Samen de wereld groter maken

Al snel verschoof de begeleiding van taal naar iets anders: het verbreden van haar wereld. Samen bezochten ze open dagen van middelbare scholen in Amsterdam. “Zij dacht dat havo het hoogst haalbare was. Toen ik voorstelde om ook vwo-scholen te bekijken, zei ze eerst: ‘Dat durf ik niet.’”

Uiteindelijk besloot ze toch een vwo-school te bezoeken. “Nu zit ze daar en haalt ze alleen maar negens en tienen. Het mooiste is dat ze nu zelf accepteert dat ze daar hoort.”

Maar het mentorschap gaat verder dan school alleen. Monique neemt Anastasia ook mee naar musea, de bibliotheek of gewoon naar buiten voor een wandeling. “Ik heb haar eens meegenomen naar een galerie-opening waar iedereen Engels sprak. Eerst zei ze: ‘Dat kan ik niet.’ En vervolgens zag ik haar gewoon gesprekken voeren.”

Ook hielp Monique haar bij het vinden van een sportclub. “Ze zit nu op badminton. Dat helpt haar om meer mensen van haar eigen leeftijd te ontmoeten.”

Een steun voor het hele gezin

Omdat de ouders nog weinig Nederlands spreken, heeft Monique ook regelmatig contact met school.“Ik ga bijvoorbeeld mee naar tienminutengesprekken en help soms bij praktische dingen waar zij zich eigenlijk niet mee bezig zou moeten houden.” Zo ondersteunt ze niet alleen haar leerling, maar indirect ook het gezin.

De echte winst

Voor Monique zit de grootste waarde van mentorschap in het zien van groei. “Toen ik haar leerde kennen, dacht ze dat ze bepaalde dingen niet kon. Nu zie ik iemand die steeds meer vertrouwen krijgt in zichzelf.” Daarom noemt ze haar vrijwilligerswerk ook wel gekscherend: “Mijn best betaalde baan. De voldoening die je ervan krijgt is enorm.”

Twijfel je om mentor te worden?

Voor mensen die overwegen om mentor te worden, heeft Monique een simpel advies: “Gewoon doen. Iedereen kan dit. Het is niet ingewikkeld, maar je kunt wel echt het verschil maken.”